ماه رمضان هم تمام شد ولی خب خیلی بنده تغییری در خودم حس نکردم. 

دو روز عید فطر را رفتیم ارومیه باغ محمد اینا. خوب بود . گردش جالبی بود. وقتی میروم باغ عاشق کشاورزی میشوم. درخت های هلو , زردالو, گیلاس, آلبالو, انگور, شلیل, سیب و همه جور سبزیجات! یک باغ کامل. ارومیه بسیار زیباست. نه به اندازه تبریز جان و زنجان گرامی اما زیباست. حیف که این کشاورزی ها آب را نابود میکند و دریاچه را خشک و خشک تر. 

دوست داشتم برویم مشهد اما محمد گفت مشهد را زمستان ها برویم. شهریور هم برویم ترکیه. ما هم موافقت کردیم! 

توی گروه تلگرام دارن آرنوفسکی را تمام کردیم. این هفته و هفته بعد دیوید فینچر را بحث میکنیم. شاید برنامه بعدی رومن پولانسکی باشد. خیلی مفید بود این گروه. حداقل برای خودم. با انسجام و تمرکز و راندمان بهتری فیلم میبینم.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و نهم تیر ۱۳۹۴ساعت 12:20  توسط علی  | 

1- مادرم آمده افطار خانه مان. نشسته روز مبل و به من نگاه می کند. بسیار هم خوشحالم. دلتنگ روزهای بچگی ام شدم.. 

2-چقدر سریع می گذرد روزها. ماه رمضان دارد تمام می شود.  

3- و من
همچنان حیرت‌زده مانده‌ام
که با عاشقانه‌ترین کلمات خود
به کجا بگریزم.
                                                                 

سیدعلی صالحی

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و دوم تیر ۱۳۹۴ساعت 22:52  توسط علی  | 

دندان ِ کرم خورده، سرت روی صندلی

کرم کتاب خواندن و تا صبح خر زدن

چک کردن ِ ایمیل و تمام کامنت ها

دنبال هیچ چیز، به هر سمت سر زدن

لیوان ِ چای، چُرت ِ پس از بحث فلسفی

بی حوصله به هر چه و هرکس تشر زدن

دل درد، خوردن ِ ژلوفن با نبات داغ

با هم اتاقی ات وسط تخت عَر زدن

با چشم های بسته رسیدن سر ِ کلاس

اسمی که «هست» بین حضور و غیاب ها

اسمی که حرف های فروخورده دارد و

از درد ِ درد گم شده لای کتاب ها

دستی بلند می شود و سعی می کند...

آماده اند قبل سؤالت جواب ها

با هم کلاسی پَکرت می روی فرو

با چشم های باز، فرو، توی خواب ها

کرمی درون جمجمه ات وول می خورد

از لرزش موبایل به دنیا می آیی و

در مرکز اتاق شلوغی نشسته ای

هی سعی می کنی که بفهمی کجایی

با هرچه هست دُورو برت، با خود ِ خودت

با هرکه زل زده به تو ناآشنایی و

حس می کنی که سوخته کلّ تنت، ولی...

پایت که خورده است به لیوان چایی و...

ردّ ِ تماس کن! نگرانت نمی شوند!

ول کن کمی گلوی زنی را که خسته ای

افتاده ای به جان خودت مشت می زنی

دندان کرم خورده ی خود را شکسته ای

با لکه های تازه ی خون پشت پیرهن

روی کتاب های نخوانده نشسته ای

و بسته می شود وسط شعر، چشم هات

و باز می کنی چمدان را که بسته ای...

از : فاطمه اختصاری  

 

پ.ن: این مدت طولانی که نبوده ام روزهای عجیبی پشت سر گذاشتم. چند روز از بدترین روزهای زندگیم هم توی همین مدت بودن. ولی خب گذشت. الان بهترم و به آینده فکر می کنم.  

یه سر رفتم تهران برای یه کاری . مجبور بودم که برم و الا ماه رمضونی نمیرفتم. پیگیر پایان نامم هستم. متریالش رو گرفتم. از شنبه تست هام رو شروع می کنم به امید خدا.  

این مدت یه حسنی که داشت این بود که خیلی فیلم دیدم. با یه سبک جدید. یه کارگردان انتخاب میکردم و همه ی فیلم هاش رو میدیدم و البته این روند ادامه داره. همه ی فیلم های اسکورسیزی و نولان و دارن آرنوفسکی رو دیدم. برنامه ی بعدیم رومن پولانسکی باشه احتمالا. شاید هم یکی دیگه. یه گروه توی تلگرام راه انداختم که که درمورد فیلم هایی که میبینیم بحث میکنیم. البته طبق برنامه ریزی فیلم دیدن من!  

ماه رمضون خیلی خوبه. بی حالی داره ولی خوبه. دیشب مراسم احیا رفتم مسجد دانشگاه تبریز. خوب بود مراسم. 

امروز دعوتم خونه عمه برای افطاری. 

مثل قبل نمی تونم بنویسم. میبینید که! ولی درست میشم. مینویسم ایشالا.

+ نوشته شده در  جمعه نوزدهم تیر ۱۳۹۴ساعت 18:14  توسط علی  | 

وقت و حوصله نوشتن ندارم. نم دانم چرا! اما ندارم.

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم تیر ۱۳۹۴ساعت 11:43  توسط علی  | 

می گویند بلاگفا درست شده است! واقعا؟! 

 

نمی دانم چه خبر است. قالب وبلاگ عوض شده است و ...

+ نوشته شده در  شنبه ششم تیر ۱۳۹۴ساعت 23:3  توسط علی  | 

ظاهرا درست شد اين بلاگفا بالاخره. اما دسترسي به مطالب سال هاي 93 و 94 ندارم. البته توي وبلاگ ديده ميشه ولي مديريت نميشه كرد.

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر ۱۳۹۴ساعت 13:7  توسط علی  | 

دیشب که داشتم می خوابیدم به این فکر می کردم  صبح که از خواب بیدار می شوم لباس هایم را بپوشم و بروم به جایی که هیچ کس نیست. نمی دانم چرا یکهو اینجوری شدم. اینکه صبح زود به جای رفتن سر کار بروم در پارکی خارج از شهر خودم را بکوبم به زمین اتفاق غیرعادی نیست. چون قبلا هم از این کارها کرده ام. اما اینکه بعد از مدتی دوباره اینطوری شده ام برایم عجیب است.  

صبح شد. از خواب بیدار شدم، ماشین را روشن کردم و رفتم. وسط راه برگشتم. برگشتم رفتم سر کار. رفتنم فایده ای نداشت. می دانستم که فایده ای ندارد...  

 

پ.ن: 

دو خط موازی هم یکدیگر را ...  

اگر پایِ عشق در میان باشد
از فاصله چه می‌گویی؟ 

امیر ساقریچی

+ نوشته شده در  سه شنبه پانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۴ساعت 13:44  توسط علی  | 

شب بیداری را دوست دارم. اینکه بتشینی تا صبح روی یک صندلی و جلوت یک میز باشد که رویش یک کتاب و یک لیوان چای و یک پاکت...  و نور یک چراغ مطالعه که افتاده روی میز، تنها روشنایی این شب باشد. می شود این صحنه را زیر نور ماه نیز تصور کرد در تراس یک کافه. مثل نقاشی های ونگوک.  

نمی دانم چرا هر روز که از عمرم می گذرد علاقه ام به این برش ها از زندگی بیشتر می شود. این صحنه و چندین صحنه ی دیگر همیشه برای من ایده آل بوده اند. اساسا زندگی را در این صحنه ها و تصاویر خلاصه می دانستم. دوست دارم زندگی مثل تصویر های در کنار هم باشد. یا شبیه یک پاورپوینت که عکس ها را یکی پس از دیگری از خود عبور میدهد. فاصله بین تصاویر، عبور زمان و درک جریان زندگی برایم  دشوار است. همین صحنه ها و تصویر ها برایم مطلوب تر است تا تحمل کل زندگی. زیباترین تصویر عمرم را در بالاترین نقطه ی یک جاده ی کوهستانی که از کنارش رود نحیفی می گذشت دیدم.  پاهایم را درحالی که روی سنگی کنار رود نشسته بودم ، در آب خنک انداخته بودم و فقط من بودم و من و من، این صحنه را بعد از آن هر روز و هر روز ده ها بار در ذهنم مرور می کنم. انگار که همه ی اتفاقات قبل و بعد از آن هرگز رخ نداده اند و اساسا زمانی سپری نشده است.   

دوست دارم زندگی فقط و فقط عکس هایی باشد در دستان من و مقابل دیده ام و همین. و نه زمانی، نه پیوستگی  و نه حتی حرکتی.  

 

پ.ن1- تو را می خواهم/ در این جمله اندوهیست/ اندوه نداشتنت/    علیرضا روشن 

پ.ن2- همیشه هنگام خداحافظی همه چیز جان می گیرد و زنده می شود./ احمدرضا احمدی 

پ.ن3- زمستان می رود، بهار می آید/ تنهایی می رود و تنهایی می آید/ نسترن وثوقی

+ نوشته شده در  جمعه بیست و هشتم فروردین ۱۳۹۴ساعت 2:54  توسط علی  | 

۱- آدمی همیشه دربه در است. 

۲- دوست دارم این دمدمه های اردیبهشت را هوای دشت تنفس کنم. دشت های سرسبز با تک درخت های منتظر. منتظر من! که بعد از اینکه با آب روان رودخانه ای پرهیجان دست هایم و صورتم را شستم بنشینم پایش و پایم را دراز کنم و چای بریزم برای خودم. 

۳- اینکه وقت بگیری، زودتر بروی، مدتی منتظر باشی، بعد یک نسخه بدهد دستت و ... این ها شاید قابل تحمل باشد اما اینکه مرتب و سر زمان های خاص مصرفشان کنی قابل تحمل نیست!

۴- این اولین پست من با موبایل بعد از نزدیک ۹ سال وبلاگ نویسی است. وایبر و واتس اپ و ... را عضوم ولی برای من همین وبلاگ کافیست. دوست نداشتم اینجا را به موبایل آلوده کنم اما مجبورم!

 

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و ششم فروردین ۱۳۹۴ساعت 12:7  توسط علی  | 

امروز باغبونی کردم. کلی حال داد.

+ نوشته شده در  شنبه بیست و دوم فروردین ۱۳۹۴ساعت 21:22  توسط علی  | 

من با دعای تو روبراهم مادر

+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم فروردین ۱۳۹۴ساعت 12:22  توسط علی  | 

blue jasmin  را بعد از یک سال و اندی دیدم بالاخره. یک فیلم معمولی و البته با بازی عالی کیت بلاش (بلانشت!) که اسکار بهترین بازیگر زن اسکار پارسال رو گرفت.  

 

پ.ن: دلم،
باران دیوانه در پناه دو کوه.
 

غلامرضا بروسان

+ نوشته شده در  سه شنبه یازدهم فروردین ۱۳۹۴ساعت 3:8  توسط علی  | 

میتوان ساعات طولانی

با نگاهی چون نگاه مردگان ، ثابت

خیره شد در دود یک سیگار

خیره شد در شکل یک فنجان

در گلی بیرنگ ، بر قالی 

در خطی موهوم ، بر دیوار

میتوان با پنجه های خشک

پرده را یکسو کشید و دید

در میان کوچه باران تند میبارد

کودکی با بادبادکهای رنگینش

ایستاده  زیر یک طاقی

گاری فرسوده ای میدان خالی را

با شتابی پرهیاهو ترک میگوید 

میتوان بر جای باقی ماند

در کنار پرده ، اما کور ، اما کر 

میتوان فریاد زد

با صدائی سخت کاذب ، سخت بیگانه

" دوست می دارم "  

... 

میتوان با زیرکی تحقیر کرد

هر معمای شگفتی را

میتوان تنها به حل جدولی پرداخت

میتوان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوش ساخت

پاسخی بیهوده ، آری پنج یا شش حرف  

... 

فروغ فرخزاد

+ نوشته شده در  دوشنبه دهم فروردین ۱۳۹۴ساعت 17:10  توسط علی  | 

امروز 2 تا فیلم خوب دیدم. Transcendence و  وThe Water Diviner. اولی واقعا سرشار از فلسفه و ایده بود با بازی جانی دب البته از نظر ساختار دارای یه سری ایرادات اساسی بود. دومی یک درام تاریخی زیبا مربوط به جنگ جهانی اول با بازی و کارگردانی راسل کرو. همین! 

نه یه چیز دیگه! راسل کرو فوق العاده ست. 

 

 

بی خوابی نوشت: ساعت 2 صبح هست و من خوابم نمی آد! می خوام بشینم فیلم  Enemy رو ببینم. یه فیلم اسپانیا - کانادایی هستش که شنیدم خوبه و به دیدنش می ارزه.

+ نوشته شده در  یکشنبه نهم فروردین ۱۳۹۴ساعت 23:31  توسط علی  | 

ضعیف شده ام. این را می فهمم. وقتی می گویم ضعیف شده ام، یعنی از هر نظر ضعیف شده ام. مخصوصا در نوشتن. این را امروز فهمیدم. وقتی نمی نویسم یعنی در همه چیز کم آورده ام. وقتی می نویسم حتی درباره شکست ، حتی درباره ضعف، یعنی هنوز جان دارم. ولی وقتی نمی نویسم یعنی ضعیف و نحیف شده ام. جسمم را نمی گویم . روحم را می گویم.  حداقل خوب است که این را فهمیدم. برای همین نشستم پای لپ تاب و نوشتم. این یعنی رو به بهبودم. یک ضعیف رو به بهبود. 

 

پ.ن: ماندن یا نماندن
سوال این نیست
آی که چشم‌های تو می‌گویند:
بمان!
می‌مانم
حتی اگر جهان را
بر شانه‌های خسته‌ی من
آوار کرده باشی.
                                                            حسین منزوی  

 

پ.ن2:  این نقاشی یک اثر به احتمال زیاد آماتور است. اما من با دیدنش گمان می کنم اتفاقی برایم می افتد. هر بار که می بینمش انگار حادثه ای رخ می دهد برایم.

Windy Spring by
+ نوشته شده در  جمعه هفتم فروردین ۱۳۹۴ساعت 14:10  توسط علی  | 

امروز رفتم بر مزار حسین منزوی در گورستان پایین شهر زنجان. بر روی سنگ قبرش نوشته بود "نام من عشق است آیــا می‌شناسیدم؟" و زیرش امضای منزوی بود با تاریخ  مهر25- اردیبهشت 83   

مزار منزوی در بین انبوه قبرها ناپیدا بود. از چند نفر پرسیدم نمی دانستند کجاست. یعنی اصلا نمی شناختندش. اما یک نفر که به گمانم گورکن بود نشانم داد. یک تابلوی راهنما بود بر سر قبر که نوشته بود "آرامگاه غزلسرای نامدار ایران، استاد حسین منزوی، (کانون مداحان و شعرای آئینی زنجان)". البته عده ای کلمات  کانون مداحان و آئینی را پاک کرده بودند و مانده بود  "شعرای زنجان"  

پ.ن:  

نام من عشق است آیــا می‌شناسیدم؟
زخمی‌ام -زخمی سراپا- می‌شناسیدم؟ 

حسین منزوی 

 

پ.ن 2: در باره ی امروز نتوانستم چیزی بنویسم!

+ نوشته شده در  سه شنبه چهارم فروردین ۱۳۹۴ساعت 19:45  توسط علی  | 

از خیلی وقت پیش فکر می کنم که ورزش چیز خوبیه. چند وقتی میشه که به این نتیجه رسیدم که حتما باید شروع کنم به ورزش . بعد هم رفتم یه سری لباس ورزشی تازه و شیک گرفتم که دیگه باید شروع کرد. چند روزی هم هست که دنبال یه باشگاه برا ورزش کردن بودم. دیروز هم رفتم توی باشگاه و امکاناتش رو ارزیابی!! کردم. بعد با خودم فکر کردم چه کاریه برم باشگاه وقت و  پولم رو هدر کنم. از همین فردا صبح شروع می کنم به ورزش. چهل و پنج دقیقه زودتر بیدار می شوم ورزش می کنم بعد هم یه دوش می گیرم و یه لیوان آب پرتقال که خانم همسر تدارک دیدند می زنم به بدن و سرحال و شاداب می رم دنبال زندگی. وچقدر از این برنامه ریزی ها خوشحال بودم و شب از فرط خوشحالی که قراره از فردا زندگی یه جور دیگه باشه یه چند دقیقه بی خوابی کشیدم. صبح شد، ساعت زنگ زد و در اولین فرصت صداش رو خفه کردم و پتو رو کشیدم روی سرم و ادامه ی خواب و زندگی.

دیگه نمی دونم کی به فکرم خطور کنه که ورزش چیز خوبیه و باید ورزش کرد و الباقی ماجرا.

یا نصیب و یا قسمت!

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و نهم بهمن ۱۳۹۲ساعت 7:43  توسط علی  | 

یه روزهایی فکر می کنی همه چیز خوبه در حالی که نیست و اصولا باید به شدت نگران باشی، اما نیستی و یه روزهایی مثل امروز همه چیز روبراهه ولی بیخودی دلشوره داری، فکر می کنی قراره یه اتفاق بد بیفته اما یه جایی ته قلبت می دونی که نمیفته. امید و نا امیدی چقدر به هم نزدیک هستن. آرامش و اضطراب انگار که به هم چسبیده باشن، پا به پای هم مثل سایه آدم رو تعقیب می کنن.

دلم لک زده برای یک روز معمولی!

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هشتم بهمن ۱۳۹۲ساعت 7:47  توسط علی  | 

امروز رفتم دانشگاه و چندین بار خیابون هاش رو با ماشین زیر و رو کردم. انگار که دنبال یه چیزی باشم. هرچی گشتم پیدا نکردم. ۱۰ سال از زندگیم تو این خیابون ها و دانشکده ها رفت و من هم چنان نم دونم دنبال چی هستم اینجا.
+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم بهمن ۱۳۹۲ساعت 21:18  توسط علی  | 

دیدنت گر چه شادی‌آمیز است
ولی از غصّه نیز لبریز است

در من این حالت دوگانه ز تو
التقاط بهار و پاییز است

شادی دیدنت ندیده دلم ،
با غم رفتنت گلاویز است

هرچه زیباتر است آمدنت
رفتنت بیش‌تر غم‌انگیز است
                                                                         حسین منزوی
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم آذر ۱۳۹۲ساعت 12:44  توسط علی  | 

"امروز  آذر بارید و خود را از پاییز جدا کرد و دستی بر پوست یخ زده ی زمستان کشید و من چشمانش را دیدم که از فرط اندوه گود افتاده. چون نو عروسان بی نوا که در میانه ی راه خانه ی پدر تا خانه ای که رغبتی بر آن ندارند و قرار بر عمری اسیری در آن خانه است می نالند. آرام اما از دل. می بارید ، می بارید، می بارید. انگار از همه ناامید بود. انگار از همه دلگیر بود. امروز زاغ ها دیوانه بودند. به گمانم فهمیده بودند عروسی است. عروسی آذر. آذر، دختر پاییز. عروس بی نوا گریه می کرد.صدایش را کسی نشنید حتی پاییز. "

پ.ن: این رو خیلی دوست دارم برای آذر ماه ۹۱ بود

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم آذر ۱۳۹۲ساعت 11:41  توسط علی  | 



 ﺧﺪﺍ ﻛﻨﺪ ﺍﻧﮕﻮﺭﻫﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺴﺖ ﺷﻮﺩ
ﺗﻠﻮﺗﻠﻮ ﺑﺨﻮﺭﻧﺪ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥﻫﺎ...
ﺑﻪ ﺷﺎﻧﻪﯼ ﻫﻢ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﺭﺋﯿﺲﺟﻤﻬﻮﺭﻫﺎ ﻭ ﮔﺪﺍﻫﺎ
ﻣﺮﺯﻫﺎ ﻣﺴﺖ ﺷﻮﻧﺪ
ﻭ ﻣﺤﻤّﺪ ﻋﻠﯽ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 17 ﺳﺎﻝ ﻣﺎﺩﺭﺵ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﺪ
ﻭ ﺁﻣﻨﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ 17 ﺳﺎﻝ، ﻛﻮﺩﻛﺶ ﺭﺍ ﻟﻤﺲ ﻛﻨﺪ .
ﺧﺪﺍ ﻛﻨﺪ ﺍﻧﮕﻮﺭﻫﺎ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺁﻣﻮ ﺯﯾﺒﺎﺗﺮﯾﻦ ﭘﺴﺮﺍﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﻻ ﺑﯿﺎﻭﺭﺩ ﻫﻨﺪﻭﻛﺶ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﺶ ﺭﺍ
ﺁﺯﺍﺩ ﻛﻨﺪ
. ﺑﺮﺍﯼ ﻟﺤﻈﻪﺍﯼ ﺗﻔﻨﮓﻫﺎ ﯾﺎﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ ﺩﺭﯾﺪﻥ ﺭﺍ
ﻛﺎﺭﺩﻫﺎ ﯾﺎﺩﺷﺎﻥ ﺑﺮﻭﺩ ﺑﺮﯾﺪﻥ ﺭﺍ
ﻗﻠﻢﻫﺎ ﺁﺗﺶ ﺭﺍ ﺁﺗﺶﺑﺲ ﺑﻨﻮﯾﺴﻨﺪ .
ﺧﺪﺍ ﻛﻨﺪ ﻛﻮﻫﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﺳﻨﺪ
ﺩﺭﯾﺎ ﭼﻨﮓ ﺑﺰﻧﺪ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﺎﻫﺶ ﺭﺍ ﺑﺪﺯﺩﺩ
ﺑﻪ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﭘﻠﻨﮓﻫﺎ ﺑﺎ ﺁﻫﻮﻫﺎ .
ﺧﺪﺍ ﻛﻨﺪ ﻣﺴﺘﯽ ﺑﻪ ﺍﺷﯿﺎﺀ ﺳﺮﺍﯾﺖ ﻛﻨﺪ
ﭘﻨﺠﺮﻩﻫﺎ ﺩﯾﻮﺍﺭﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺸﻜﻨﻨﺪ
ﻭ ﺗﻮ ﻫﻤﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﯾﺎﺭﺕ ﺭﺍ ﺗﻨﮓ ﻣﯽﺑﻮﺳﯽ ﻣﺮﺍ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﯾﺎﺩ
ﺑﯿﺎﻭﺭﯼ
. ﻣﺤﺒﻮﺏ ﻣﻦ ﻣﺤﺒﻮﺏ ﺩﻭﺭ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩﯼ ﻣﻦ
ﺑﺎ ﻣﻦ ﺑﺰﻥ ﭘﯿﺎﻟﻪﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ ﺑﺎﻍﻫﺎﯼ ﻣﻌﻠﻖ ﺍﻧﮕﻮﺭ
 
الیاس علوی شاعر افغان
+ نوشته شده در  شنبه نهم آذر ۱۳۹۲ساعت 20:11  توسط علی  | 



برای همه آذران که با من بودی. چون دو برگ ملحق در آغوش باد سرد. چون دو مجنون خیره بر قامت ترد درختان ناسبز، چون دو مسافر یخ زده، به هم چسبیده زیر یک شولا.

برای همه آذران که جانم شدی. همه چشم شدی که زرد رخ پنهان در هزار رنگ پاییزم را ببینی. همه گوش شدی که آواز غمگین گم شده در فریاد باد مرا بشنوی. همه حس شدی که بسراییم....

برای همه آذران که با من خواهی بود که زیر باران اشکهای دلتنگی پاییز ها و محو در آوای نفس های مهموم روزهای جوانیمان، ساعت های پیری را با غزل های خیس عاشقی بگذرانیم.

برای همه آذران که با من خواهی بود.

تقدیم به تو.
علی
4 روز مانده به آذر ماه 92

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم آبان ۱۳۹۲ساعت 21:23  توسط علی  | 

خون می رود هنوز ز چشم تر شما
خرمن زده ست ماه، به گرد سر شما
آن زخم های شعله فشان، هفت اخترند
یا زخم های نعش علی اکبر شما؟
آن کهکشان شعله ور راه شیری است
یا روشنان خون علی اصغر شما؟
دیوان کوفه از پی تاراج آمدند
گم شد نگین آبی انگشتر شما
از مکه و مدینه، نشان داشت کربلا
گل داد (نور ) و ( واقعه ) در حنجر شما
با زخم خویش، بوسه به محراب می زدید
زان پیشتر که نیزه شود منبر شما

گاهی به غمزه، یاد ز اصحاب می کنی
بر نیزه، شرح سوره ی احزاب می کنی

علیرضا قزوه

+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۲ساعت 0:29  توسط علی  | 

درخت را به نام برگ
بهار را به نام گل
ستاره را به نام نور
كوه را به نام سنگ
دل شكفته مرا به نام عشق
عشق را به نام درد
مرا به نام كوچكم صدا بزن .
 عمران صلاحي‌

شب به موقع رسید
سپیده به موقع زد
خروس به موقع خواند
من بی‌موقع خوابیدم
عباس کیارستمی

+ نوشته شده در  دوشنبه سیزدهم آبان ۱۳۹۲ساعت 13:26  توسط علی  | 

دلم گرفته
دلم عجیب گرفته است
و هیچ چیز
نه این دقایق خوشبو که روی شاخه نارنج می شود خاموش
نه این صداقت حرفی که در سکوت میان دو برگ این...
گل شب بوست
نه هیچ چیز مرا از هجوم خالی اطراف
نمی رهاند
و فکر میکنم
که این ترنم موزون حزن تا به ابد
شنیده خواهد شد

 
  سهراب سپهری
 
 
ابری که بالای شهر ایستاده
روزی‌ست که من دود کرده‌ام
 
گروس عبدالملکیان
+ نوشته شده در  سه شنبه هفتم آبان ۱۳۹۲ساعت 1:2  توسط علی  | 

این باد
چه مگر گفت
در گوش درختان ،
که چنین جامه‌درانند
همه ؟
                                                                       مسعود صمیمی


+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم مهر ۱۳۹۲ساعت 10:43  توسط علی  | 

وقتی حرفی برای گفتن نیست.
+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم مهر ۱۳۹۲ساعت 12:22  توسط علی  | 

این میوه‌ها رسیده
فردا در کامیون‌ها حمل خواهند شد
و این برگ‌ها
نغمه نغمه
از منقار پرندگان خواهند افتاد
همه چیز
رو به پیری می‌رود
تابستان
فصل خوبی
برای آرزو کردن نیست

 رسول یونان

 

پ . ن:

به دریا می‌زنم، دریا ضریح توست غرقم کن
در این امواج پر شوری که من یک قطره از آنم

حمیدرضا برقعی

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و ششم شهریور ۱۳۹۲ساعت 0:4  توسط علی  | 

خدا براى [تمامى] مردان و زنان مسلمان و با ايمان، فرمانبردار [خدا]، راستگوى، شكيبا، فروتن، انفاقگر، روزه دار، پاكدامن و آنها كه بسيار ياد خدا ميكنند، آمرزش و پاداشى بزرگ آماده كرده است.(الاحزاب/35)



إِنَّ الْمُسْلِمِينَ وَالْمُسْلِمَاتِ وَالْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَالْقَانِتِينَ وَالْقَانِتَاتِ وَالصَّادِقِينَ وَالصَّادِقَاتِ وَالصَّابِرِ‌ينَ وَالصَّابِرَ‌اتِ وَالْخَاشِعِينَ وَالْخَاشِعَاتِ وَالْمُتَصَدِّقِينَ وَالْمُتَصَدِّقَاتِ وَالصَّائِمِينَ وَالصَّائِمَاتِ وَالْحَافِظِينَ فُرُ‌وجَهُمْ وَالْحَافِظَاتِ وَالذَّاكِرِ‌ينَ اللَّـهَ كَثِيرً‌ا وَالذَّاكِرَ‌اتِ أَعَدَّ اللَّـهُ لَهُم مَّغْفِرَ‌ةً وَأَجْرً‌ا عَظِيمًا

 

+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم شهریور ۱۳۹۲ساعت 21:28  توسط علی  |